Ανδρέας Hλιόπουλος (εις μνήμην)
Ανδρέας Hλιόπουλος (εις μνήμην)
Written by Thursday, 28 April 2005 00:00
H σελίδα αυτή αφιερώνεται στη μνήμη του Ανδρέα Ηλιόπουλου, του φίλου, συνχομπίστα και συνεργάτη που χάθηκε τόσο πρόωρα. Η μετάφραση του MCH στα Ελληνικά, μεταξύ άλλων, είναι δικό του έργο. Μαζί και στο Portal Ανδρέα ...
Για μερικούς ανθρώπους είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις. Οχι γιατί δεν έχεις τίποτα να πεις αλλά, τουναντίον, επειδή έχεις πάρα πολλά να πεις αλλά τα λόγια δεν έρχονται εύκολα. Θα ήταν εύκολο να σας πω τι ωραίος άνθρωπος ήτανε, πόσο έξυπνος, μορφωμένος, επιδέξιος και τόσα άλλα. Είχε βέβαια και τα αρνητικά του, ναι, ήταν ευέξαπτος και επίμονος, για να αναφέρω δύο μόνον. Αλλά ήτανε ένας εκπληκτικός φίλος. Ηταν πάντα έτοιμος να σου δώσει τα πάντα αρκεί να του έδειχνες ένα πραγματικό ενδιαφέρον. Τον ονόμασα "ο κοντός με τα γυαλιά" και πάντα μου απαντούσε με το περίφημο "νια, νια , νια". Ολη του η ζωή ήταν αφιερωμένη στην φύση και πιό συγκεκριμένα στην υδρόβια ζωή. Μπορούσε να περάσει ώρες και μέρες συζητώντας τα νέα του σχέδια, την αγωνία του για το περιβάλλον, το τι περίμενε από άλλους χομπύστες, το νέο του άρθρο, την καινούργια υποβρύχια φωτογραφία του που ήταν τέλεια. Μπορούσε ακόμη να μιλάει για φιλοσοφικά θέματα, λογοτεχνία, ιστορία, πολιτική. Αυτός ήταν με λίγα λόγια. Ενας ιδεαλιστής σε έναν κόσμο χωρίς ιδανικά. Το κύριο ενδιαφέρον του ήταν το να βρει τρόπους για να ανεβάσει το επίπεδο του ενυδρείου σαν χόμπυ στην Ελλάδα. Ηταν ο πρώτος που είxε την ιδέα ενός Ελληνικού Συλλόγου ενυδρειόφιλων, κάτι που το συζήτησε διεξοδικά με τον Frank κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Ελλάδα το 2002. Αυτός ο Σύλλογος έγινε τελικά πραγματικότητα αν και δεν είχε καμμία σχέση με αυτό που ονειρευότανε ο Ανδρέας - και πολλοί άλλοι. Ηταν ισχυρογνώμων και όταν είχε μία άποψη την υποστήριζε με πάθος. Η σφοδρή κριτική του για αυτόν τον "Σύλλογο" του χάρισε και μία μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση από τους κοντόφθαλμους καρεκλοκένταυρους που τον διοικούν. Αυτό συνέβη την χειρότερη δυνατή στιγμή μιά που ήδη αντιμετώπιζε σοβαρά επαγγελματκά προβλήματα .. κακός συγχρονισμός σα να λέμε.
Ηταν ο αδιαμφισβήτητος "δάσκαλος" για πολλούς χομπύστες στην Ελλάδα, εμού συμπεριλαμβανομένου. Πριν τον γνωρίσω, ήμουνα απλά ένας ακόμη χομπύστας. Μετά από την γνωριμία μας έγινα πολύ καλύτερος.
Και τώρα υπάρχει μόνον πίκρα. Δεν είναι μαζί μας πλέον. Είναι σε ένα άλλο μέρος όπου τον εκτιμούνε για αυτό που είναι, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγώτερο. Δεν υπάρχουν μηνύσεις από κοντόφθαλμους ανθρώπους επειδή είπε την γνώμη του, όποια και αν ήταν αυτή. Μπορεί να μιλάει για ψάρια και όλοι θαυμάζουνε την τελευταία φωτογραφία του που είναι - φυσικά - τέλεια. Μπορεί πλέον να ολοκληρώσει και την τεράστια εργασία του για την οποία εργαζότανε τα τελευταία τρία χρόνια - ένα πλήρη οδηγό όλων των θαλασσινών ειδών της Μεσογείου με ιδιαίτερη έμφαση στα ενδημικά είδη τις Ελλάδας. Εχω δίπλα μου την "τελευταία έκδοση" του έργου του σε CD. Λυπάμαι Ανδρέα αλλά δεν έχω τις γνώσεις για να το ολοκληρώσω. Ισως μπορέσεις να το κάνεις εκεί.
Είμαι συντετριμμένος.Για όλα όσα θα ήθελα να του πω και δεν βρήκα το κουράγιο να το κάνω. Για όλους τους καυγάδες μας γύρω από το MCH. Για το ότι δεν έκανα περισσότερα για αυτόν -πολύ περισσότερα. Μου λείπει ήδη - χωρίς αυτόν, τίποτα δεν είναι ίδιο.
" Ποτέ από τοχρέος μη κινούντες, δίκιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνίαν. γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλι εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε.πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους." Κ. Καβάφης, "Θερμοπύλες"
Γεώργιος Ι. Ρεκλός, Αθήνα.
Όταν ο Γιωργος μου έστειλε το e-mail με την είδηση ότιο ΑΝΔΡΕΑΣ λόγω κάποιου εργατικού ατυχήματος δεν θα ήταν πλέον κοντά μας, ήταν κάτι που αρνιούμουν να δεχτώ, αλλά δυστυχώς στην ζωή μας είναι μερικά πράγματα που θα πρέπει είτε μας αρέσει είτε όχι, να μάθουμε ναζούμε με αυτά ..
Με τον Ανδρέα είχαμε γνωριστεί τυχαία σε ένα discussion board που φυσικά αφορούσε το κοινό μας hobby. Και από τότε αν και δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε προσωπικά παρά μόνο 4-5 φορές, (εκτός από τη συχνή αλληλογραφία που είχαμε) μου έδειξε ότι είχα την τύχη να γνωριστώ με έναν αξιόλογο άνθρωπο που οι γνώσεις του, η αγάπη και το πάθος που είχε για το hobby ήταν μια από τις προτεραιότητες τις ζωής του. Αρκετες φορές χρειάστηκα την βοήθεια του και εκείνος πάντα ήταν πρόθυμος να απαντήσει στο κάθε τι χωρίς καν να το σκεφτεί, και ήξερες ότι ανα πάσα στιγμή θα ήταν εκεί για σένα, και σε ότι χρειαζόσουνα.
Δεν υπάρχουν λόγιανα εκφράσω την λύπη μου για τον χαμό αυτού του ανθρώπου.
Να είσαι καλά φίλε όπου και αν βρίσκεσαι.
Μάνθος Βαγιωνάκης, Αθήνα.
Η απώλεια του Αντρέα Ηλιόπουλου ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ένα εργατικό ατύχημα έκοψε το νήμα της ζωής του... Τον γνώρισα πριν περίπου 14 χρόνια και ήταν αυτός που με βοήθησε στα πρώτα βήματα μου στον χώρο. Τότε οι άνθρωποι με γνώση επάνω στο αντικείμενο ήταν λιγοστοί. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν δίπλα μου σε όλα τα επαγγελματικά μου βήματα, από το μαγαζί του πατέρα μου στην μικρή Aβυσσο και τώρα στην καινούργια. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο, έτσι θα πω μόνο ευχαριστώ. Η ψυχή του Αντρέα θα ζει για εμένα μέσα σε όλα τα ενυδρεία γιατί και αυτός έδωσε την ψυχή του σε αυτά.Αντίο, δάσκαλε.
Σταύρος Τσιπάς, Αθήνα.
Με τον Αντρέα γνωριστήκαμε πριν 8 περίπου χρόνια, σαν συνάδελφοι, κυνηγώντας 10 χρυσούς γλύφτες και γίναμε φίλοι. Ισως όχι οι καλύτεροι αλλά σίγουρα καλοί φίλοι. Δεν ξέρω αν ήταν ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά σίγουρα ήταν ένας καλός φίλος - και όχι μόνο δικός μου. Αν πρεπει να θυμόμαστε κάτι εμείς που τον ξέραμε (και να μάθουν κάτι αυτοί που δεν τον ήξεραν) είναι ότι, αν και όλοι μας λέμε τους εαυτούς μας "χομπίστες", αυτός ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει που όλη του η ζωή και όλες οι επιλογές του ήταν ενυδρειο-νερο-ψαρια. Πόσοι απο μας είμαστε ετσι; Εγω παντως δε θα δουλευα ποτε σε μια ιχθυοκαλλιεργεια, αυτός όμως δεν μπορούσε μακριά από το νερό και τα ψάρια.
Το τι προσφέρουμε στο χόμπι - για το χόμπι και μόνον - διαφέρει στον καθένα μας. Αλλοι πολλά, άλλοι λίγα και κάποιοι τίποτα. Ο Αντρέας ήταν από αυτούς που πρόσφερανπάρα πολλά - όσο πιό πολλά μπορούσε .
Καλό ταξίδι σε αυτόν που αγάπησε τόσο τα ενυδρεία, καλό ταξίδι και στο φίλο μου.
Ανδρέας Καμαρινός, Αθήνα.
Κάθε τι που αρχίζει έχει ένα τέλος. Όταν αυτό που αρχίζει είναι η ζωή ενός σπουδαίου ανθρώπου το τέλος πρέπει να αργήσει. Το τέλος, όμως, ήρθε νωρίτεραγια τον άνθρωπο, φίλο, επιστήμονα, επιχειρηματία, χομπίστα, ταξιδιώτη, ονειροπόλο, υπερήφανο, προσγειωμένο, φωτογράφο, δύτη, δάσκαλο, οργανωτικό και πάντα αποφασισμένο να ζήσει Ανδρέα Ηλιόπουλο. Το τέλος έκανε λάθος που ήρθε τώρα. Έπρεπε να περιμένει πολύ ακόμα. Έπρεπε να διστάσει να τον πλησιάσει.
Ακόμα και την παραμικρή γνώση του ήταν πρόθυμος να τη μοιραστεί. Έστησα το πρώτο μου σύστημα χάρη σε αυτόν και τις συμβουλές του. Ουσιαστικά αυτός το έστησε. Ώρες τηλεφωνημάτων, δεκάδες e-mails, πάντα χαρούμενος και πρόθυμος να βοηθήσει. Ακόμα και όταν είχε τα δικά του, πολύ σοβαρότερα από τα δικά μου προβλήματα. Αισθάνομαι τουλάχιστον τυχερός που τον γνώρισα, άτυχοι όσοι δεν τον γνώρισαν, άξιοι της μοίρας τους όσοι τον γνώρισαν και δεν κατάλαβαν με τι άνθρωπο μιλούσαν.
Κάποτε μου είπε: ‘Καλωσόρισες στη «μηχανή»!’ Είναι ένας τίτλος τραγουδιού των Pink Floyd που τους λάτρευε. Με αυτόν τον τρόπο με καλωσόρισε στην οικογένεια του MCH. Η μηχανή έχασε ένα από τα βασικά της μέρη. Έπαθε ζημιά. Θα χρειαστεί πολύς καιρός για να επισκευαστεί και ποτέ δεν θα δουλέψει με τον τρόπο που δούλευε παλιότερα. Αυτό που πάντα ήθελε είναι να γίνουμε όλοι λίγο πιο σοβαροί με αυτό που κάνουμε, να το αγαπήσουμε ουσιαστικά. Είχε το σπάνιο ανάστημα να σταθεί μπροστά σε όλους και να τους μιλήσει για τα πιστεύω του κοιτώντας τους στα μάτια. Οι «σάπιοι» τρόμαξαν και του επιτέθηκαν. Κάποιοι κατάλαβαν και έγιναν καλύτεροι.
Μου είπε πριν από μία εβδομάδα, αστειευόμενος, ότι θα ήθελε να παντρευτεί την αδελφή ενός φίλου πουέ χει ξενοδοχείο στην Τανζανία. Λάτρευε την Αφρική, γι αυτό και την είχε και ως μεταγιόν συνέχεια κρεμασμένη στο λαιμό του. Ξέρω ότι τώρα κάπου εκεί είναι…Ετοιμάζεται να κάνει μία ακόμα κατάδυση στα νερά της λίμνης Μαλάουι. Καλή κατάδυση φίλε Ανδρέα!
Αντώνης Ρούσσος, Αθήνα.
Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Ανδρέα στο σπίτι ενός αγαπημένου μας φίλου, του Γιώργου Ρεκλού. Ήταν καλοκαίρι του 2000 αν θυμάμαι καλά. Μέχρι εκείνη την ημέρα η μόνη επαφή που είχα μαζί του ήταν μέσω internet. Ήταν από τους πρώτους χομπίστες που μου έδωσε την βοήθεια του απλόχερα παρόλο που δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ από κοντά. Αυτό έκανε σε όλους όσους ζητούσαν την βοήθεια του. Ήταν τόσο παθιασμένος και αγαπούσε τόσο πολύ το χόμπι μας, που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Θα έλεγε κανείς ότι στην προηγούμενη ζωή του ήταν ψάρι και σ’αυτή τη ζωή ήρθε για να μιλήσει γι’αυτό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις διακοπές που κάναμε μαζι, τις ατελείωτες ώρες συζητήσεων που είχαμε, τις καταδύσεις που κάναμε μαζί, τον χαβαλέ μας, τα σφηνάκια μας …. σιγουρα ολα αυτα θα μας λειψουν. Ότι και να πω είναι λίγο …. η απώλεια του θα είναι αναντικατάστατη. Τουλάχιστον θα διαβάζουμε τα άρθρα του και θα τον ζούμε μέσα από τα ενυδρεία του που κάποιοι από εμάς έχουν την τύχη να τα έχουν μέσα στο σπίτι τους.
Καλό ταξίδι φίλε μου και εύχομαι εκεί που θα πας να συνεχίσεις να προσφέρεις με το ίδιο πάθος αυτά που πρόσφερες σ’εμας.
Θα μας λείψεις…….
Νικόλαος Μπαλάσκας, Αθήνα.
Μπορεί να μην το πιστεύουμε ακόμα, μπορεί να μην το πιστέψουμε ποτέ, αλλά ο Ανδρέας λείπει… Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, κι ας αισθανθούν αν μπορούν λίγη ανακούφιση από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, για πολλούς λόγους, δάκρυσαν γι’αυτόν σ’όλο τον κόσμο, ότι πολλοί μοιράζονται την θλίψη…
Ο Ανδρέας λείπει… Αν θέλουμε, όμως, μπορούμε να τον αφήσουμε να μας βοηθάει ακόμα, μπορούμε να τον έχουμε στο μυαλό μας και να θυμόμαστε τον τρόπο του: «Μην βάζετε νερό στο κρασί σας.»
Μόνο αυτό φτάνει για να γίνουμε καλύτεροι σ’αυτό που τόσο αγάπησε και που κι εμείς όλοι αγαπάμε.
Να θυμάστε τον Ανδρέα. Μην βάζετε νερό στο κρασί σας…
Θανάσης Μόσχου, Δράμα.
Τον Ανδρέα τον γνώρισα πέρισυ, την εποχή που ο Σταύρος έκανε το μαγαζί του. Δεν είμαι τίποτα - απλώς ένας άνθρωπος που έχει δύο μικρά ενυδρεία και, σαν άσχετη, παλεύει με αυτά. Εχοντας τότε πρόβλημα με την υγεία των ψαριών μου, ο Ανδρέας - άγνωστος για μένα μέχρι τότε - προσφέρθηκε να τα δει. Ηρθαμε στο σπίτι μου και, χάρη σε αυτόν τον υπέροχο ΑΝΘΡΩΠΟ, τα ψάρια έζησαν και ζούνε ακόμη. Τι να πω; Οτι μετά από ένα λεπτό γνωριμίας μιλάγαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και τα λέγαμε καμμιά φορά. Μια και η καταγωγή μου είναι απο την Πολωνία και ο Ανδρέας είχε γράψει κάποτε κάποια άρθρα στο περιοδικό "Aqua Forum" εκεί ... μιά που δύο φορές πήρα μέρος στον διαγωνισμό Amano (θέσεις προς το τέλος βέβαια) - είχαμε να πούμε πολλά.
Τον τελευταίο καιρό τον σκεφτόμουνα πολύ. Είχα τύψεις που τα Χριστούγεννα δεν τον πήρα τηλέφωνο, στέλνοντάς του ένα απλό SMS. Ας με συγχωρέσει ... Πως μπορείς να νοιώθεις κάποιον που γνωρίζεις τόσο λίγο σαν ένα καλό σου φίλο; Ο Ανδρέας είχε αυτό το χάρισμα, τέτοιοι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται ποτέ. Μου λείπει .. Μου λείπει στην σκέψη ότι έφυγε ..
Πιστεύω - και το ξέρω καλά αυτό - ότι θα ζει για πάντα στις ψυχές μας. Τόσο σε αυτών που τον ήξεραν χρόνια όσο και σε αυτών - όπως εγώ - που τον ήξεραν λίγο. Νοιώθω ότι ήμουνα τυχερή που τον γνώρισα, με έκανε να αισθανθώ ότι δεν είμαι μόνον εγώ που πιστεύω στον τέλειο κόσμο.
Με πολύ λύπη,
Εύα Stets - Βιθούλκα, Αθήνα.
Eίχα ακούσει για τον Ανδρέα πρώτη φορά απο τον Θανάση Μόσχου ... πρωτογνώρισα τον Ανδρέα στην Σύρο του, το 2003 όπου πήγα για διακοπές επιδιώκοντας συνχρόνως να έρθω σε επαφή μαζί του .. και είχα την απίστευτη τύχη να συμπέσω σε συνάντηση του MCH!!!
Υποδέχθηκε έναν άγνωστο σπίτι του απλά και φιλικά ... Αφού η μοίρα όρισε, έτσι καλοδεχούμενος να είναι σε ο,τι υπάρχει εκεί πάνω ... καθώς θα χτυπάει τις πύλες του ουρανού...
Στέλιος Σαββίδης, Δράμα.
| < Prev | Next > |
|---|