Μαθαίνοντας μιά Καινούργια Κιχλίδα (Τομάρι - Κουκλίτσα)

Μαθαίνοντας μιά Καινούργια Κιχλίδα (Τομάρι - Κουκλίτσα)

PDF | Print | E-mail

Article Index
Μαθαίνοντας μιά Καινούργια Κιχλίδα (Τομάρι - Κουκλίτσα)
Page 2: Spawning
All Pages

"Σούχω ένα δώρο που θα τρελλαθείς"!

Κάτι τέτοια δεν τ' ακούω συχνά στη δουλειά και κύτταξα περίεργη. Η φίλη και συνεργάτις κρατούσε στα χέρια της ένα μεγαλούτσικο κουτί τυλιγμένο σε σκούρο πανί. Από το κουτί έβγαινε ένας περίεργος μουντός θόρυβος. Αναρωτήθηκα τι είδους αστείο ήταν αυτό και πλησίασα επιφυλακτικά.

Με απομάκρυνε πριν της πάρω το "πακέτο" και το τοποθέτησε προσεκτικά στο τραπεζάκι δίπλα από το γραφείο μου. Τραγουδώντας μιά αυτοδημιούργητη μουσική υπόκρουση τράβηξε απότομα το πανί.

Το ημιδιαφανές κουτί περιείχε ένα πολύχρωμο κιχλιδοειδές περίπου 12 εκατοστών, άμμο, ψιλό χαλίκι και ένα στρογγυλό πλαστικό αντικείμενο. Ο "θόρυβος" προερχόταν από μιά φορητή αεραντλία η οποία ήταν κολλημένη με ταινία στο πλάι του κουτιού.

Α! Ψαράκι. Μόνο που δεν ήταν από τα "ψαράκια" τα οποία μου τραβούσαν συνήθως την προσοχή. Τί γίνεται τώρα?

Κυττάζοντας το "ψαράκι" σκεφτόμουν πως θα μπορέσω να την ευχαριστήσω χωρίς όμως να πάρω το δώρο. (1)   "Τι ψάρι είναι?", τη ρώτησα για να κερδίσω χρόνο. Η απάντηση ήρθε πολύ γρήγορα: "Δεν ξέρω, αλλά το είδα και μ' άρεσε. Είναι πολύ παιχνιδιάρικο".

Μάλιστα. Ξανακύτταξα το "ψαράκι", το οποίο μεταξύ άλλων ήταν και ιδιαζόντως πολύχρωμο για τα γούστα μου, και παρατήρησα κάτι πολύ περίεργο. Έπαιζε! Αντί να είναι στρεσσαρισμένο, φοβισμένο ή χωμένο σε καμμιά γωνία να μας παρατηρεί, αυτό είχε πάρει το στρογγυλό πλαστικό και προσπαθούσε να το περάσει πίσω από το σωληνάκι της αεραντλίας. Η φίλη μου και εγώ ήταν σα να μην υπήρχαμε. Το ψάρι ήταν εντελώς προσηλωμένο στο παιχνίδι του παρά την ταλαιπωρία της μεταφοράς.

Πέντε λεπτά αργότερα είχα αποφασίσει ότι το Ζουζούνι θα έμπαινε στο 700άρι μου. Είχε πολύ "χαρακτήρα" για να μη κερδίσει αμέσως τη θέση του σε κάποιο από τα ενυδρεία μου. Πέρασε λοιπόν τη μέρα του στο γραφείο μαζί μου και το απογευματάκι γυρίσαμε στο σπίτι.

Εν τω μεταξύ οι προσπάθειές μου να μάθω τί ψάρι ήταν είχαν πάει στο βρόντο. Η φίλη μου τηλεφώνησε στο μαγαζί από το οποίο το αγόρασε αλλά δεν μπορέσαμε να βρούμε άκρη. Μάθαμε μόνον ότι είχε επιστραφεί από κάποιον πελάτη που δεν το ήθελε πλέον γιατί τού ξερρίζωνε τα φυτά στο ενυδρείο (τί λέγαμε για διακόσμηση κατάλληλη γιά τα ψάρια που κρατάμε;).

Έτσι πέρασα δύο "ευχάριστες" ώρες ξεφυλλίζοντας τον Άτλαντα, τσεκάροντας φωτογραφίες στο διαδίκτυο και ξανακυττώντας το Ζουζούνι για να δώ με τι μοιάζει. Τελικά μετά από εκτενή συζήτηση με το Γιώργο (πού είχε ήδη λάβει ηλεκτρονικά φωτογραφίες του καινούργιου μου "αποκτήματος"), αποφασίστηκε ότι το Ζουζούνι ήταν Paratheraps fenestratus, άποψη την οποία επιβεβαίωσε στη συνέχεια η πλειονότης του γνωστού κιχλιδόκοσμου με απαντήσεις στα σχετικά ηλεκτρονικά μυνήματα του Γιώργου (αυτό το παλληκάρι δεν κάνει ποτέ μισές δουλειές ...).

Μέχρι εδώ τέλεια, αλλά τι fenestratus? Αρσενικό ή θηλυκό? Εδώ άρχισαν τα μεγάλα ζόρια. Ο Γιώργος φώναξε το Γιάννη για βοήθεια και μετά από υψηλή σύσκεψη των ειδικών μου ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να φωτογραφήσω το γονοπόδιο του Ζουζουνιού, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν σχεδόν αόρατο.

Την επόμενη μέρα πέρασα άλλες δύο ευχάριστες ώρες προσπαθώντας να φωτογραφήσω το .. αόρατο ενός ψαριού που βρισκόταν μονίμως εν κινήσει κάτω από ξύλα και πίσω από πέτρες. Υπό διαφορετικές προυποθέσεις οι ενέργειές μου κατά τη διάρκεια του διώρου αυτού πιθανώς και να αποτελούσαν ποινικό αδίκημα αλλά έπρεπε οπωσδήποτε να μάθω αν το Ζουζούνι ήταν Ζουζούνος ή Ζουζούνα. Κατ' αρχήν δεν κρατάω ψάρια μόνα τους. Θεωρώ ότι το λιγότερο που μπορώ να τους προσφέρω είναι η δυνατότητα να ζευγαρώσουν ικανοποιώντας έτσι τα φυσικά τους ένστικτα. Ο καθορισμός του φύλου του Ζουζουνιού ήταν ως εκ τούτου απαραίτητος προκειμένου να του βρώ ζευγάρι.

Οι φωτογραφίες που τράβηξα δεν πρόκειται ποτέ να βραβευθούν μεν, βοήθησαν όμως τους δύο ειδικούς να αποφανθούν ότι το Ζουζούνι ήταν 99% Ζουζούνος, εφόσον το γονοπόδιό του είχε τριγωνικό σχήμα. Τέλεια. Έπρεπε να του βρώ θηλυκιά. Ξεκίνησαν λοιπόν τα τηλέφωνα και τα ηλεκτρονικά μυνήματα σε φίλους και γνωστούς.

Εν τω μεταξύ ο Ζουζούνος εξερευνούσε το καινούργιο του σπίτι με μεγάλο ενδιαφέρον.Οι πλεκόστομοι στον πυθμένα του κίνησαν ιδιαιτέρως την περιέργεια και αποφάσισενα ασχοληθεί μαζί τους λίγο πιό ενδελεχώς. Το μεγαλύτερο τμήμα της μέρας του το πέρασε προσπαθώντας να τραβήξει από την ουρά τον αρσενικό L282 έξω από τη σπηλιά του:

 
  
 
"Παίζοντας" με τα γατόψαρα. Στη δεξιά φωτογραφία ο Ζουζούνος τραβάει τον αρσενικό από την ουρά!! 
 

Αφού κατάφερε να "τσακωθεί" με όλη την αποικία των L282, οι οποίοι πλέον συσπειρωνόντουσαν και τον χτυπούσαν στη μύτη με το που τον έβλεπαν να τους πλησιάζει, τόρριξε στο κυνήγι των Λεπορακάνθικων (L264). Εδώ δυστυχώς υπήρξε θύμα: ο πρώτος αρσενικός της τελευταίας γέννας, ο Croc, ένα υπέροχο ψαράκι περίπου 6 εκατοστών, έχασε τη ζωή του καθώς ο fenestratus "παίζοντας" τον έσυρε από την ουρά πάνω σε μιά κοφτερή πέτρα. Έκτοτε ο Ζουζούνος μετονομάστηκε σε Τομάρι, όνομα το οποίο υπερηφάνως φέρει μέχρι και σήμερα.

Ο θάνατος του Croc είχε σαν αποτέλεσμα αλλαγές στο ενυδρείο. Προστέθηκαν ένα τεράστιο κομμάτι σχιστόλιθου και περίπου 10 κιλά ξύλο τα οποία εμπόδιζαν το Τομάρι να φτάνει τον πυθμένα του ενυδρείου και να ενοχλεί τα γατόψαρα. Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το Τομάρι αντιμετώπισε θετικά τις αλλαγές και αποφάσισε να βελτιώσει τις κολυμβητικές του ικανότητες κάνοντας διάφορες voles planées ανάμεσα στα ξύλα - σε σημείο που εντυπωσίασε μέχρι και το Γιώργο, ο οποίος τον αποθανάτισε να κολυμπάει ανάποδα:

 
        
 
 
Kολυμβητική τελειότης: το Τομάρι σε ασκήσεις καταδύσεων.
 

Ενώ το Τομάρι αναδιοργάνωνε το ενυδρείο του μετακινώντας ξύλα, σκάβοντας την άμμο και γενικότερα διορθώνοντας τη δική μου αισθητική άποψη για το πώς θα έπρεπε να είναι δομημένος ο χώρος, εγώ έψαχνα πυρετωδώς να του βρώ θηλυκιά. Ένα γεγονός που με εντυπωσίασε είναι ότι το ψάρι φαινόταν, από καιρού εις καιρόν, να βαριέται. Έτσι αρχίσαμε και τα παιχνίδια. Το αγαπημένο του ήταν να κυνηγάει το κόκινο φωτάκι από ένα laser pointer ανάμεσα στα ξύλα. Οι αντιδράσεις του στα διάφορα ερεθίσματα ήταν πραγματικά εντυπωσιακές, μέχρι του σημείου που όταν τον εκνεύριζα μου θύμωνε (και το έδειχνε) ή το έρριχνε σε απεργία πείνας. Μιά απ'αυτές τις φορές του είχα κλείσει για εικοστή φορά το πηγάδι που έσκαβε όλη τη μέρα προκειμένου να μπεί κάτω από το σχιστόλιθο για να τσακωθεί με τους λεπορακάνθικους. Γιά αντίποινα, το Τομάρι κρύφτηκε για δύο μέρες, μέχρι που  αναγκάστηκα να "λύσω" όλο το ενυδρείο για να βρώ που είναι και να βεβαιωθώ ότι είναι ζωντανός. και υγιής. Το Τομάρι θεώρησε ότι αυτό ήταν αρκετή ταλαιπωρία και ότι το θέμα έληξε υπερ του - οπότε και εμφανίστηκε πασιχαρής με ένα βλέμα θριάμβου που ομολογουμένως με ενόχλησε αρκούντως.(2)

Εν τω μεταξύ θηλυκιά δεν φαινόταν στον ορίζοντα και το Τομάρι αισίως είχε φτάσει τά 20 εκατοστά. Μαζί με το Γιώργο, ο οποίος αποφάσισε να με συνδράμει σοβαρά, ψάχναμε στην Ελλάδα, Αγγλία, Αμερική, Γαλλία και στο Βέλγιο. Αλλά τα νέα δεν ήταν ευχάριστα.

Ο επιμένων όμως νικά (αυτή είναι και η πεποίθηση του Τομαριού). Εντελώς συμπτωματικά, κάποια μέρα που βρισκόμουν σε ένα γνωστό ενυδρειακό κατάστημα για τελείως διαφορετικό λόγο, είδα ένα ψάρι περίπου στα 12 εκατοστά (και αυτό επιστροφή από κάποιον που δεν το ήθελε ...) που έμοιαζε πολύ με το Τομάρι. Η ταμπέλα έγραφε "Redhead cichlid" - κατά τη διαδεδομένη Αγγλική συνήθεια να παρουσιάζονται τα περισσότερα ψάρια περιγραφικά ή με τα "εμπορικά" τους ονόματα και όχι με τη λατινική τους ονομασία. Μετά από πολλή συζήτηση και έλεγχο του Άτλαντα (το fenestratus, ειδικά σε νεαρή ηλικία, μοιάζει αρκετά με διάφορες άλλες συναφείς κιχλίδες), συμφωνήσαμε να πάρω το ψάρι και αν ήταν ασύμβατο με το δικό μου να το γυρίσω πίσω. Έτσι θα απέφευγα, αν μη τι άλλο, το δράμα των δύο αρσενικών στο ενυδρείο μου.

Με το που μπήκε το καινούργιο ψάρι στο ενυδρείο το Τομάρι αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του για να παρακολουθήσει την κατάσταση και να αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι. Εν τω μεταξύ, o Chief (ο μεγαλύτερος αρσενικός Thorichthys meeki) ξεκίνησε επίδειξη και κυνήγι. Σε κάποια στιγμή που είχε στριμώξει το νεοφερμένο σε μιά γωνία κάτω από τα ξύλα το Τομάρι αποφάσισε να κάνει δυναμικά την εμφάνισή του, κυνηγώντας τον Chief και γλυτώνοντας το καινούργιο ψάρι από το επικείμενο ξυλοφόρτωμα.

Ακολούθησε άμεσο φλερτάρισμα, με το καινούργιο ψάρι να ακολουθεί το Τομάρι ως σωτήρα και λυτρωτή και αυτόν να το πηγαίνει βόλτα στο ενυδρείο. Η συμπεριφορά αυτή επιβεβαίωσε ότι το καινούργιο ψάρι ήταν πράγματι θηλυκό: το Τομάρι θα αντιμετώπιζε μάλλον διαφορετικά έναν καινούργιο αρσενικό στο χώρο του. Βέβαια οι εκδηλώσεις χαράς εκ μέρους του δεν ήταν και ότι εντυπωσιακότερο έχω δεί. Η εξήγηση του Γιώργου ήταν ότι το Τομάρι, σαν νεαρό ψάρι που ήταν, δεν είχει μείνει μόνος του για πολύ καιρό. Έτσι θεώρησε την εμφάνιση της θηλυκιάς μάλλον φυσιολογική και έγκαιρη.

 



Endnotes

1. Μην δωρίζετε ζώα εκτός αν ο παραλήπτης έχει δηλώσει ρητά ότι θέλει το συγκεκριμένο ζώο. Τα ζώα είναι ευθύνη για τον ιδιοκτήτη. Υπάρχει φυσικά και ευθύνη προς το ζώο, το οποίο θα ταλαιπωρηθεί  άσκοπα αν ο καινούργιος του ιδιοκτήτης δεν το θέλει.

2. Πιθανώς ορισμένοι αναγνώστες να θεωρήσουν ότι υπερβάλλω στην περιγραφή της συμπεριφοράς και των "αισθημάτων" του ψαριού και υποπίπτω σε ανθρωπομορφισμό. Όσοι έχουν κρατήσει μεγάλες κιχλίδες μόνες τους (δηλαδή χωρίς ζευγάρι ή άλλα μεγάλα ψάρια στο ενυδρείο), καταλαβαίνουν ακριβώς την σχέση που δημιουργείται μεταξύ ενός τέτοιου ψαριού και του ακουαρίστα που το φροντίζει. Υπάρχει σαφής "επικοινωνία" και "σχέση" η οποία εξαρτάται τόσο από το χαρακτήρα του χομπίστα όσο και από το χαρακτήρα του ψαριού. Παρόμοια συμπεριφορά έχουμε παρατηρήσει με P. sp. Andapa, P. managuensis και P. dovii.