Γιωρήκας - ο Πελαργός με το Λευκώτερο Φτέρωμα
Γιωρήκας - ο Πελαργός με το Λευκώτερο Φτέρωμα
Written by Tuesday, 17 July 2012 21:21
| Article Index |
|---|
| Γιωρήκας - ο Πελαργός με το Λευκώτερο Φτέρωμα |
| Σελίδα 2: Το Ταξείδι |
| Σελίδα 3: Μιά Καινούργια Αρχή |
| All Pages |
Έχουν καταγραφεί αρκετές περιπτώσεις αγρίων ζώων που δείχνουν μια παράξενη οικειότητα προς άλλα είδη. Η παρουσίαση αυτή αφορά σε μιά τέτοια περίπτωση: την σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ ενός νεαροὐ πελαργού με ανθρώπους. Η ιστορία μας εκτυλίχθηκε στην Ελλάδα, ξεκινώντας από την λίμνη Κερκίνη και καταλήγοντας στην Αθήνα. Ο πρωταγωνιστής μας, τώρα που γράφουμε αυτές τις γραμμές, βρίσκεται κατά πάσα πιθανότητα στην Αφρική. Τα πράγματα έγιναν ως εξής:
Τον Αύγουστο του 2011 τα πέντε μελη του MCH που υπογράφουν το άρθρο αυτό αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τη λίμνη Κερκίνη. Η συγκεκριμένη λίμνη είναι τεχνητή και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους των Βαλκανίων, είναι δε ο σημαντικότερος τόπος αναπαραγωγής των αργυροπελεκάνων. Η εποχή δεν ήταν η πιο κατάληλη για φωτογραφία πουλιών καθώς η αναπαραγωγική περίοδος είχε τελειώσει, τα μικρά είχαν πλέον μεγαλώσει και πολλἀ είδη είχαν αρχίσει να μεταναστεύουν. ΄Ετσι τόσο το πλήθος των ειδών όσο και ο αριθμός των ατόμων από κάθε είδος που επισκέπτεται τον συγκεκριμένο υδροβιότοπο θα ήταν περιορισμένα κατά την επίσκεψή μας. Επειδή όμως τρείς από εμάς δεν είχαμε επισκεφθεί την περιοχή θέλαμε μια πρώτη επαφή ώστε να αποκτήσουμε μια εικόνα του χώρου και να προγραμματίσουμε την επόμενη επίσκεψή μας. Μείναμε στο χωριό Κερκίνη στην πανσιόν «Καταφύγιο». Η επιλογή καταυλισμού καθορίστηκε με βάση την απόσταση από τη λίμνη και το μέγεθος των δωματίων, τα οποία ήταν δίχωρα με αρκετό χώρο για αποσκευές και πολύ φωτογραφικό εξοπλισμὀ. Στο χώρο της πανσιόν υπάρχει και καφετέρια, μπροστά από την οποία εκτείνεται μιά ρηχή πισίνα η οποία έφτανε μέχρι τα δωμάτιά μας, με συντριβάνι και γεφυρούλα. Η πισίνα αυτή έχει συνήθως ψάρια αλλά την εποχή που πήγαμε την είχαν αδειάσει για καθαρισμό και συντήρηση.
Στο δρόμο μπροστά από την πανσιόν, πάνω στις κολόνες του ηλεκτρικού, υπήρχαν τρεις φωλιές πελαργών. Όταν φτάσαμε οι φωλιές ήταν ως επί το πολύ άδειες. Η εποχή του ζευγαρώματος είχε τελειώσει και η ομάδα των ενηλίκων, μαζί με όσα μικρά πρόλαβαν να μεγαλώσουν αρκετά, είχαν αρχίσει το ταξείδι προς το νότο. Στην περιοχή ειχε μείνει ένας μικρός αριθμός ενηλίκων πελαργών, που όμως δεν επισκεπτόταν πλέον τις φωλιές.
Αμέσως μετά την εγκατάστασή μας στην πανσιόν κάναμε και την πρώτη μας φιλία. Μιά μικρή σκυλίτσα ήρθε να μας επισκεφθεί. Απ' ότι μάθαμε ήταν εγκαταλελειμένη. Η πολύ φιλική μικρούλα έμεινε μαζί μας όλο το βράδυ, μοιράστηκε το βραδυνό μας και κοιμήθηκε στο μπαλκόνι μας.
Ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος κατά την επίσκεψή του στην περιοχή είναι μιά περιήγηση με βάρκα στη λίμνη, κάτι που φυσικά είχαμε προγραμματίσει και εμείς. Η βαρκάδα προσφέρεται είτε για φωτογράφηση τοπίου είτε για φωτογράφιση πουλιών είτε, τέλος, απλώς για εξερεύνηση, αναλόγως των συνθηκών. Στο λιμανάκι με τις βάρκες βρήκαμε δυο νεαρούς πελαργούς που δεν είχαν μεταναστεύσει με την ομάδα τους και τους τάιζαν οι ντόπιοι για να επιβιώσουν.
Παρ' όλη την προστασία των κατοίκων ήταν αμφίβολο αν τα πουλιά αυτά θα κατάφερναν τελικά να επιβιώσουν όταν θα έπιαναν τα κρύα. Και με δεδομένο τον βαρύ χειμώνα που ακολούθησε η πιθανότητα να μην επέζησαν τελικά αυξάνει αρκετά. Αυτές οι σκέψεις πάντα περνούν από το μυαλό μας αλλά τελικά οφείλει κανείς να αποδεχθεί ότι η φύση έχει τους δικούς της νόμους και μερικές φορές είναι σκληρή. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ενώ καθόμασταν μπροστά από τα δωμάτιά μας προγραμματίζοντας τις επόμενες κινήσεις μας, παρατηρήσαμε έκπληκτοι έναν πολύ νεαρό πελαργό να μπαίνει στην αυλή, να κάνει μια βόλτα γύρω από την πισίνα, να έρχεται αρκετά κοντά μας και να μάς περιεργάζεται. Ακόμα και όταν κινούμαστε δεν έδειχνε καμμία διάθεση να απομακρυνθεί, όπως θα περίμενε κανείς από ένα άγριο πουλί. Ήταν προφανές ότι ο πελαργός μάς παρατηρούσε.
Η συμπεριφορά του μικρού πελαργού μας κίνησε την περιέργεια. Μάθαμε από τον ιδιoκτήτη της πανσιόν ότι επρόκειτο για ένα ακόμα νεαρό πουλί που δεν ακολούθησε το κοπάδι στη μετανάστευση. Το πουλί είχε γεννηθεί αργά και κατά συνέπεια ήταν πολύ μικρό ακόμα για να πετάξει όταν η ομάδα ξεκίνησε το ταξείδι της προς το Νότο. Ο μικρός πελαργός ήταν πολύ αδύνατος και ταλαιπωρημένος. Μη μπορώντας ακόμα να πετάξει η μόνη λύση για να τραφεί ήταν να βρεί φαγητό στον γύρω χώρο. Όσο η πισίνα ήταν γεμάτη το πουλί έπιανε ψάρια με τα οποία τρεφόταν. Με το άδειασμα της πισίνας για συντήρηση ο μικρός είχε μείνει, δυστυχώς, χωρίς φαγητό. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αυτήν την ηλικία οι μικροί πελαργοί καταναλώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες φαγητού. Υπό τις συνθήκες το μέλλον του μικρού προβλεπόταν δυσοίωνο. Ο ιδιοκτήτης της πανσιόν, που τον φρόντιζε τακτικά, δεν επρόκειτο να μείνει στο χωριό παρά για δύο ή τρεις ημέρες ακόμα. Μετά την αναχώρησή του ο πελαργός θα έπρεπε να βρίσκει μόνος την τροφή του ή θα πέθαινε από την πείνα και το κρύο.
Προσπαθώντας να βοηθήσουμε το μικρό συζητήσαμε το θέμα με τον Φορέα Διαχείρησης Λίμνης Κερκίνης αλλά και με τους ψαράδες της περιοχής. Προτείναμε σα λύση να τον μεταφέρουμε στο λιμάνι, ώστε να μεγαλώσει μαζί με τους άλλους δύο πελαργούς που βρίσκονταν εκεί. Δυστυχώς αυτό δεν ήταν δυνατόν. Οι ντόπιοι μας εξήγησαν ότι οι δύο πελαργοί, που ήταν μεγαλύτεροι και είχαν μεγαλώσει μαζί, δεν επρόκειτο να δεχθούν ένα ξένο νεαρό πουλί στην περιοχή τους. Και ενώ εμείς σκεφτόμασταν ότι θα ήταν κρίμα να χαθεί ένα τόσο όμορφο πουλί, ήταν ο ίδιος ο νεαρός πελαργός που μας έδειξε τι ήθελε - και τι έπρεπε - να κάνουμε. Από το ίδιο κιόλας βράδυ αποφάσισε να πάρει την τύχη του στα χέρια του και άρχισε να κοιμάται μπροστά από τα δωμάτιά μας.
Από τη στιγμή αυτή τα πράγματα εξελίχθηκαν ραγδαία. Κάθε πρωί που ξυπνούσαμε βρίσκαμε το μικρό να μας περιμένει έξω από τα δωμάτιά μας. Εκεί μας περίμενε και κάθε απόγευμα, όταν γυρίζαμε από τις φωτογραφικές μας βόλτες. Είναι δύσκολο να περιγράψουμε με λόγια τη σχέση αυτή, τη συγκίνηση που νοιώθαμε κάθε φορά που ο πελαργός μάς έδειχνε με τον τρόπο του ότι μας εμπιστευόταν και ότι ουσιαστικά είχε αφήσει την ζωή του στα χέρια μας.
Mας ήταν αδύνατο να μην ανταποδώσουμε τη φιλία που μας έδειχνε ο νεαρός πελαργός και φυσικά ανταποκριθήκαμε. Ξεκινήσαμε από τα βασικά: φαγητό. Το πουλί ήταν ανησυχητικά αδύνατο αλλά και αδύναμο, μιά και δεν μπορούσε να βρεί φαγητό. Με δυσκολία ανέβαινε τα τρία σκαλάκια για να φτάσει στο μπαλκόνι μας. Αρχίσαμε λοιπόν να τον ταίζουμε, δίνοντάς του κυρίως ψάρια αλλά και στήθος κοτόπουλου. Και μιά και ο μικρός είχε αποφασίσει ότι είναι μέλος της παρέας μας έπρεπε να του δώσουμε και κάποιο όνομα. Αποφασίσαμε να τον βγάλουμε 'Γιωρήκα᾿.
H σχέση που αναπτυσσόταν μεταξύ της ομάδας και του Γιωρήκα δεν ήταν χωρίς προβληματισμούς, από την πλευρά μας τουλάχιστον. Ακριβώς επειδή αγαπάμε τα ζώα ναι μεν είμασταν ενθουσιώδεις με την σχέση που αναπτυσσόταν με τον πελαργό "μας" αλλά είχαμε και κάποιους ενδοιασμούς ως προς το τί θα έπρεπε να κάνουμε. Γνωρίζαμε καλά ότι τα 'ἀγρια' ζώα πρέπει να παραμένουν 'άγρια΄ και να μην μαθαίνουν να εξαρτώνται από τον άνθρωπο, κυρίως για τη δική τους ασφάλεια. Συν αυτοίς ήταν προφανές σε όλους μας ότι η παρουσία μας στην Κερκίνη εξασφάλιζε μεν στον Γιωρήκα τροφή και παρέα για μερικές ημέρες αλλά δεν απέτρεπε το μοιραίο. Απλά το επιβράδυνε. Πώς θα επιβίωνε ο μικρός μετά την αναχώρηση του ξενοδόχου και τη δική μας? Η πρώτη μας σκέψη ήταν ότι πιθανόν αυτό που συνέβαινε να ήταν κάτι συμπτωματικό και πρόσκαιρο και ότι σύντομα ο πελαργός θα αποφάσιζε να απομακρυνθεί από κοντά μας. Όμως ο Γιωρήκας είχε διάφορον άποψη, για την οποία μας ενημέρωσε άμεσα. Προφανώς καταλαβαίνοντας την αναποφαστιστικότητά μας ως προς τό τι δεί γενέσθαι (τα ζώα έχουν απαράμιλλο ένστικτο), αποφάσισε να μας δώσει με τον τρόπο του να καταλάβουμε ότι ο ίδιος μας θεωρούσε πλέον ως την οικογένεια και την ομάδα του, μιά και οι γονείς του είχαν φύγει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Τα υπόλοιπα όλα ήταν υπεκφυγές και προσπάθεια να αποφύγουμε τις ευθύνες μας. Από εμάς περίμενε να τον φροντίσουμε και να κάνουμε ότι καλύτερο για το μέλλον του.
Ο Γιωρήκας λοιπόν ξεκίνησε να δείχνει μιά πολύ συγκεκριμένη και έντονη διάθεση να βρίσκεται μαζί μας. Ερχόταν δίπλα μας όταν τρώγαμε και έπαιρνε φαγητό από τα χέρια μας (να σημειωθεί ότι το πουλί μας 'γνώριζε' κατ' ουσία δύο μέρες όταν άρχισε να συμβαίνει αυτό). Κάθε πρωί ανέβαινε στο μπαλκόνι μας και μας χτυπούσε την πόρτα με το ράμφος για να του ανοίξουμε. Κάθε απόγευμα τον βρίσκαμε να μας περιμένει στη βεράντα. Το βράδυ, μετά το φαγητό, έπεφτε για ύπνο μαζί μας, στο χώρο μπροστά από τα δωμάτιά μας. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να επιτεθεί επανειλημένα στη σκυλίτσα, που είχε αποφασίσει επίσης ότι 'είμαστε δικοί της άνθρωποι', οταν αυτή προσπάθησε να τον διώξει από κοντά μας. Η θέση του πελαργού ήταν προφανής: θεωρούσε τη βεράντα μας ως τη φωλιά του, εμάς ως την ομάδα του και σκόπευε να παλέψει για να κρατήσει τη θέση του κοντά μας.
Μπαίναμε στην τρίτη μέρα παραμονής στην Κερκίνη και σύμφωνα με το πρόγραμμά μας έπρεπε να αναχωρήσουμε την επομένη. Ο Γιωρήκας ήταν πλέον συνέχεια κοντά μας - και όχι μόνο την ώρα του φαγητού. Έφευγε μόνο για να βρεί νερό και επέστρεφε. Ήταν προφανές ότι δεν ήταν η πείνα που τον κρατούσε κοντά μας αλλά η σιγουριά που του ενέπνεε η παρέα μας. Κάθε απόγευμα, ανεξάρτητα από το που είχε πάει κατά τη διάρκεια της απουσίας μας, ερχόταν δίπλα μας. Όταν αργούσαμε τον βρίσκαμε να μας περιμένει στο μπαλκόνι.
Ο Γιωρήκας ήταν αρκετά μικρός και δεν πετούσε. Την τρίτη μέρα παρατηρήσαμε ότι άρχισε να δοκιμάζει τα φτερά του. Μας ήταν αδύνατο να τον εγκαταλείψουμε και αποφασίσαμε να παρατείνουμε την παραμονή μας για μιά μέρα ακόμη, μήπως εν τω μεταξύ το πουλί, που είχε αρχίσει να συνέρχεται από την κόπωση και την πείνα, κατάφερνε να πετάξει. Αυτό θα του επέτρεπε να πάει στη λίμνη προς αναζήτηση τροφής. Στη διάρκεια της ημέρας έγινε προφανές ότι ο μικρός μας φίλος δεν επρόκειτο να πετάξει σύντομα. Αρχίσαμε λοιπόν να εξετάζουμε διάφορες λύσεις για το μέλλον του.
Οι αρμόδιοι φορείς μάς δήλωσαν ότι ήταν αδύνατο να αναλάβουν τον πελαργό. Εφόσον το πουλί έμενε στην Κερκίνη ο θάνατός του ήταν βέβαιος. Μετά από αρκετές συζητήσεις καταλήξαμε οτι το καλύτερο για τον Γιωρήκα θα ήταν να μεταφερθεί στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, όπου φιλοξενείται μια ομάδα ενηλίκων πελαργών μόνιμα. Τα πουλιά είναι ελεύθερα και μπορούν να φεύγουν και να επιστρέφουν στο Πάρκο κατά βούληση. Ο Γιωρήκας θα μπορούσε να ενταχθεί στην ομάδα και να έχει τροφή και περίθαλψη, εφόσον αποφάσιζε να μείνει εκεί. Αν πάλι ήθελε να μεταναστεύσει θα μπορούσε να φύγει με την ομάδα των πουλιών που μετανάστευε γύρω στα τέλη Σεπτεμβρίου. Αυτό θα του επέτρεπε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή στο κοπάδι αντί να γίνει κατοικίδιο ζώο.
Επικοινωνήσαμε με το Πάρκο και εξηγήσαμε την περίπτωση. Το Πάρκο με χαρά θα δεχόταν τον Γιωρήκα. Μας έδωσαν πληροφορίες για το τί θα έπρεπε να τρώει και προσφέρθηκαν να μας δώσουν τηλεφωνικά οδηγίες στην περίπτωση που το πουλί χρειαζόταν περαιτέρω βοήθεια. Παρέμενε το θέμα της μεταφοράς του στην Αθήνα.
Η απομάκρυνση αγρίου ζώου από βιότοπο απαγορεύεται. Για τη μεταφορά του Γιωρήκα πήραμε έγκριση από τον τοπικό Φορέα Διαχείρισης. Παρατείναμε την παραμονή μας στην Κερκίνη για μία ακόμα ημέρα, ώστε να αναθεωρήσουμε το πρόγραμμά μας και να προετοιμάσουμε τον Γιωρήκα για το ταξείδι του. Ξεκινήσαμε με την αποπαρασίτωση του πελαργού. Προμηθευθήκαμε το κατάλληλο αποπαρασιτικό και ο Γιώργος του έριξε ικανή δόση ώστε να καθαρίσει τελείως. Μετά το πέρας της διαδικασίας η βεράντα μας είχε κυριολεκτικά καλυφθεί από ένα χαλί νεκρών παρασίτων!
Ο Γιώργος, η Μάχη και ο Νίκος έχουν αρκετή εμπειρία διάσωσης και μεταφοράς αγρίων πουλιών. Προκειμένου να ταξιδέψει το πουλί άνετα και σίγουρα προμηθεύτηκαν ένα χαρτόκουτο, μέσα στο οποίο θα μεταφερόταν ο Γιωρήκας. Στο χαρτόκουτο κάναμε πολλές μικρές τρύπες ώστε να μπορεί το πουλί να αναπνέει και να αερίζεται κατά τη διάρκεια του ταξειδιού και στρώσαμε στο κάτω μέρος χαρτιά, τα οποία θα αλλάζαμε τακτικά στις στάσεις της διαδρομής, ώστε ο χώρος του πουλιού να μένει καθαρός.
Ξέραμε καλά ότι η απόφαση να μεταφέρουμε τον Γιωρήκα στην Αθήνα ήταν σημαντική. Από τη στιγμή που αναλάβαμε την ευθύνη του πουλιού ο Γιωρήκας και η ευημερία του έπρεπε να είναι η προτεραιότητα του ταξειδιού μας. Η παρουσία του Γιωρήκα επέφερε σημαντικές αλλαγές και αρκετούς περιορισμούς στο πρόγραμμά μας - ήταν δε μιά σημαντική ταλαιπωρία κυρίως για τον Γιώργο, την Μάχη και τον Νίκο που επρόκειτο κυριολεκτικά να ζήσουν μαζί του για αρκετές μέρες. Θέλουμε λοιπόν στο σημείο αυτό να κάνουμε απολύτως κατανοητό το ότι η προσπάθεια διάσωσης ενός ζώου είναι απόφαση ευθύνης. Πέραν των αλλαγών του προγράμματος ώστε ο Γιωρήκας να μπορεί να βγαίνει και να κινείται σε κατάλληλους χώρους ετίθετο το θέμα της ασφάλειάς του, του φαγητού του (το οποίο έπρεπε να προμηθευόμαστε και φυσικά να του προσφέρουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα) και της καθαριότητας της δικής του και του χώρου στον οποίο έμενε. Απλά και μόνο η διατήρηση σωστών και υγιεινών συνθηκών για τον Γιωρήκα απαιτούσε καθάρισμα τουλάχιστον μίας ώρας σε καθημερινή βάση (κάτι που κατά κύριο λόγο ανέλαβε ο Νίκος).
Το επόμενο ζήτημα ήταν το πώς θα πιάναμε τον πελαργό για να τον βάλουμε στο αυτοκίνητο. Θεωρούσαμε ότι το πουλί, 'φοβισμένο' από την διαδικασία αποπαρασίτωσης, δεν θα μας πλησίαζε εύκολα. Αποδείχθηκε όμως ότι το να τον πιάσουμε ήταν απλούστατο. Τον πλησιάσαμε, τον οδηγήσαμε σε κάποιο αδιέξοδο και εκεί ο Γιωρήκας κάθησε κάτω και μας άφησε να τον πιάσουμε, χωρίς καμία προσπάθεια άμυνας ή διαφυγής. Η εντύπωση που μας έδωσε ήταν ότι η θέλησή του να μείνει μαζί μας ήταν μεγαλύτερη από το ένστικτό του να φύγει μακριά μας. Κάτι τέτοιες στιγμές μένουν στην μνήμη όσος καιρός και αν περάσει.
| < Prev | Next > |
|---|